Door: Saskia van Egmond
Illustratie: Marco Stoker

Het is donderdagmiddag, mijn collega’s wensen me een fijn weekend. Ik heb een bewogen week achter de rug. Lekker hard gewerkt, gerend om Jasper her en der op te halen,  aandacht gegeven aan mijn 5-jarige schatje, gestudeerd en het huishouden gerund. Nee, ik verdien zeker geen plekje in de top tien van de club van de slechte huisvrouwen. Wel tot de club van supermoedervergeetlekkerjezelf.nl. 

Zaterdag heb ik een groot tentamen homeopathie. Op m’n werk wordt er nog eens bij me ingewreven wat een onzinnige studie dat is, in de ogen van de reguliere zorg. Een homeopathische huisarts behandelde een kind met één homeopathische korrel. Waar deze ziekte normaal 100 dagen hoestbuien geeft, knapte dit patiëntje in twee dagen op. Onze arts vraagt waar de huisarts het kind mee heeft behandeld. Ik vertel haar, bijna trots, dat het kind homeopathisch behandeld is en onze arts roept: “oh, dus ze is niet behandeld” Jawel, zeg ik nog, “homeopathisch”. Maar het is zinloos, hier ligt een enorme kloof, hier ligt werk en een enorme uitdaging. Maar ook een leerproces voor mezelf. 

Hoe ver ga je als de patronen in de hersenen van deze ouwe rotten in het vak zo zijn geconditioneerd? In hoeverre voel ik me aangesproken. Ik voelde echt boosheid, maar ook verbazing, hoe kun je hier nu niet voor openstaan? Je ziet met eigen ogen wat het doet! Maar het zal mijn naïviteit zijn door te denken een arts toch alleen maar het beste wil voor zijn patiënten? Genezen op een wijze die zo min mogelijk schade aan een persoon toebrengt. De homeopathie is daartoe in staat en ik vind het jammer dat de reguliere zorg daar niet meer voor openstaat. Maar daar komt verandering in, het is een kwestie van tijd en veel investeren en vooral uitleggen en afdwingen dat men luistert.
Over mijn studie wordt op mijn werk geroepen:”Sas, zonde van je tijd”. Het geeft niet, het is mijn studie en daar ben ik trots op. Mijn drukke studie naast Jasper, mijn nieuwe grote liefde, het huishouden en mezelf. Al schiet de laatste er de laatste tijd een beetje bij in. 
De woorden “fijn weekend” galmen door mijn hoofd. “Alsof ik drie dagen op mijn gat kan gaan zitten!” wil ik het liefste uitroepen, maar dat doe ik niet. Ik roep ”dankjewel, dat gaat helemaal lukken” en ’s avonds hang ik hartstikke moe en zes koppen koffie verder met mijn hoofd in de studieboeken.

Ik doe het zelf. Ik probeer in mijn flow te blijven en ik zie in wat een heerlijk en liefdevol leven ik heb. Nog maar twee jaar studeren en dan ben ik klassiek homeopaat. Een compleet tegenstrijdig vak aan wat momenteel mijn werk inhoudt. En daar ligt mijn uitdaging. Hard werken aan een revolutionaire samenwerking tussen de reguliere zorg en mijn aankomende praktijk. Ook al lijkt het soms of ik mezelf even vergeet, dit is toch wat ik wil en waar ik voor ga.
Met daarnaast, Jasper, mijn grote liefde, het huishouden en oh ja, mezelf.